Terminologia PE

W związku z tym, że otrzymujemy liczne skargi na stosowaną w PE nomenklaturę (która często odbierana jest, mówiąc delikatnie, jako specyficzna) uginamy się przed totemem ambicji zdobywania popularności i publiczności w tym zakresie, że blog uzupełniamy o niniejszą sekcję „terminologia PE”, w której umieszczamy podręczny słowniczek do tłumaczenia z naszego na Wasze. (Niektóre hasła linkują posty, poświęcone specjalnie danemu zagadnieniu/terminowi.)

PS. Upór względem stosowania autorskiej terminologii PE nie wynika z jakiejś pretensjonalnej maniery (ok, może wynika w jakiejś części). Zamierzamy, ku utrapieniu czytelników, trwać konsekwentnie w tej wiatrako-walce przeciwko ekono-nowo-mowie główno-nurtowej, kierując się zasadą: ‘kto kontroluje język, ten kontroluje idee’.

                                                                            PE wiki
czyli objaśnienie niektórych terminów/neologizmów stosowanych przez Pracownię Ekonopatologii
absolutna nad-akumulacja kapitału Hipotetyczne zjawisko – punkt ewolucji kapitalizmu, po przekroczeniu którego każdy dodatkowy nakład na poprawę produktywności poniesiony przez indywidualnego kapitalistę skutkuje spadkiem agregatu zysków w skali makro.
algorytm M(t2) > M(t1) Podstawowy algorytm, sterujący gospodarką kapitalistyczną, gdzie celem (i jednocześnie wyznacznikiem sensu) aktywności ludzkiej, a w szczególności aktywności gospodarczej, jest dążenie do osiągnięcie na koniec jakiegoś okresu wyższego salda pieniężnego aniżeli to saldo wynosiło na jego początek. Podobne znaczenie ma termin „prawo wartości wymiany”.
alienacja stosunków pracy/produkcji Stan, w którym następuje systemowe oddzielenie aktywności produkcyjnej/pracy od pozostałego prolo-czasu (czyli od prolo-życia); inaczej: prol, przekraczając bramę, staje się jedynie wykonawcą procedur/poleceń, które mają na celu wyprodukowanie dóbr/usług, co do których przeznaczenia/metod ich wytwarzania/dystrybucji etc. prol nie ma nic do powiedzenia (MA to go nie obchodzić).
austerity Styl polityki gospodarczej, mający deklaratywnie służyć celom „uzdrowienia finansów państwa” (czyli zredukować ujemne wyniki fiskalne/uzyskać dodatnie), a przez to uruchomić moce Wróżki Zaufaniuszki. Głównymi instrumentami są cięcia wydatków oraz pozbywanie się domeny publicznej; styl doprowadzony do perfekcji przez euro-sado-monetarystów.
centralni planiści prywatni Sektor finansowy, który w warunkach algorytmu M(t2) > M(t1) przydziela (czasowo) (lub nie przydziela) punkty niezbędne do prowadzenia danego rodzaju przedsięwzięć gospodarczych (pieniądze).
cząsteczkowa teoria pieniądza Pogląd, że pieniądz jest (lub przynajmniej powinien być) zasobem ograniczonym, najlepiej ograniczonym w jakiś naturalny sposób.
dywidenda termodynamiczna Angażowane do produkcji i utrzymania infrastruktury, populacji etc. ~nieodnawialne zasoby skoncentrowanej energii; „nieodnawialne” ponieważ okres ich naturalnej akumulacji liczony jest w dziesiątkach mln lat (termin czy w ogóle pojęcie DT jest nieobecne w leseferyzmie, ponieważ zgodnie z tą doktryną skoncentrowana energia materializuje się za sprawą Wróżki Popyto-Podażuszki).
ekonomia burżuazyjna Różne odmiany nauk o ekonomii, których cechą wspólną jest przyjęcie kapitalizmu jako jedynego właściwego/praktycznego modelu angażowania i dystrybucji zasobów
ekonomia neoklasyczna Hybryda różnych odłamów burżuazyjnej nauki o sposobach trzymania proli pod ekonomicznym butem, która zdominowała obecny ekono-mempleks; główne cechy charakterystyczne to konstruowanie modeli, które cechują się wstrętem do faktów z ekono-życia oraz instrumentalnym i dość prymitywnym (jednak na poziomie znacznie utrudniającym ich kontestację przez przeciętnego wytwarzacza chleba) użyciem matematyki, oraz ignorowanie kredytowej natury pieniądza; zamiennie zwana „nauką upadłą” (dismal science)
ekonomia podażowa Podsegment doktryny neoliberalnej, zajmujący się propagacją teorii podażowego wyjaśnienia bogactwa narodów (coś w rodzaju współczesnej adaptacji legendy J.B.Say’a, o tym, jak podaż kreuje popyt); faktycznie celem ekonomii podażowej jest kierowanie świata na ścieżkę pro-eksportowego wyścigu do dna.
frirajderzy Ci, co nie sieją, nie orzą, a zbierają; oczywiście istnieje wiele stopni frirajderstwa, ale generalnie w naszej interpretacji każdy kapitalista (a przynajmniej każdy, który odnosi sukces) jest frirajderem z definicji, ponieważ nie ma czegoś takiego jak nie-eksploatacyjny punkt wyzyskobrania.
grodzenia (jako zjawisko w kapitalizmie czy w pre-kapitalizmie) Likwidacja obszarów commons (domeny kolektywistycznej) celem ich prywatyzacji/zaangażowania na potrzeby algorytmu M(t2) > M(t1); w wersji oryginalnej grodzenia obejmowały pola przeznaczane dotąd przez plebs na uprawy nietowarowe, natomiast współcześnie grodzenia zorientowane są także (czy głównie) na bardziej generalne obszary/sektory gospodarki (np. sektor usług publicznych jak edukacja, służba zdrowia, ubezpieczenia społeczne etc.)
gubmint Nasze ulubione słówko dla oznaczenia rządu/aparatu państwa. Współcześnie jest to co do zasady organizacja zajmująca się wyciskaniem podaży prolo-godzin na potrzeby kapitalistów (czy ogólnie – frirajderów).
kapitalista Posiadacz środków produkcji, który stosuje wyzysko-branie (angażuje pracę najemną) celem osiągania zysku (termin wymaga dopracowania, np. od jakiego progu udziału w akcjonariacie właściel akcji staje się kapitalistą?); (kapitalistą będzie też, w ogólniejszym sensie, posiadacz aktywów, którego głównym źródłem dochodów niekoniecznie musi być bezpośrednie wyzyskobranie, a zamiast tego zyski czerpie z żerowania na innych kapitalistach; nie zmienia to faktu, że niewolnictwo praco-najemne jest pierwotnym generatorem dochodów każdego kapitalisty)
kapitalizm Model angażowania i dystrybucji zasobów, w którym dominuje algorytm M(t2) > M(t1), oraz którego stałym elementem jest podział ‚organizatorzy/realizatorzy produkcji’ (oraz w którym występuje systemowa alienacja stosunków pracy).
kasta CEO Kasta najmowana przez kapitalistów do zarządzania środkami produkcji, której dochodów funkcjonalnie nie należy jednak traktować jako dochodów z pracy najemnej (pomimo, że forma zatrudnienia CEO jest nominalnie podobna do formy zatrudniania proli – czyli kontrakt); dochody CEO zaliczamy do KRRK.
komuna XX wieczne modele ekonomiczne, będące próbą (częściowego) zastąpienia algorytmu M(t2) > M(t1) algorytmami zasobowymi.
komunizm (ustrój)~Stan stosunków społecznych czy stosunków produkcji po abolicji niewolnictwa praco-najemnego.
komunizm libertariański (jako doktryna)(także libertarianizm komunistyczny) Pogląd, że abolicja niewolnictwa praco-najemnego wymaga abolicji gubmintu.
KRRK Krajowa Roczna Renta Kapitalistyczna – roboczy termin PE dla określenia zagregowanego „wynagrodzenia” klasy Organizatorów (kapitalistów, CEO, rentierów) w gospodarce kapitalistycznej.
leseferysta Teoretyk, zajmujący się propagowaniem różnych form ortodoksji wolnorynkowej, najczęściej ekonomii neoklasycznej lub/i mizesologii.
leseferyzm ksenofobiczny Odmiana myśli/polityki leseferystycznej, która (najczęściej jedynie werbalnie) odżegnuje się od globalizacji, snując plany stworzenia lepszej wersji neoliberalizmu poprzez wyhodowanie swojskich narodowych czempionów wyzyskobrania.
lumpen-kapitaliści Drobni posiadacze środków produkcji, którzy nie uzyskują dochodów z wyzyskobrania (nie zatrudniają proli), a pracę wykonują sami (bądź z rodziną). Przykładem lumpen-kapitalisty jest np. rzemieślnik typu szewc, posiadacz/najemca straganu czy koparko-ładowarki. Inaczej: jest to samozatrudnienie w czystej formie, które jednocześnie jednak najczęściej stawia l-k (razem z przedstawicielami tzw. wolnych zawodów) po drugiej strony barykady (konfliktu klasowego) względem proli (w tym proli pseudo-samozatrudnionych)
lumpen-rentierzy Dorywcze rentierstwo prowadzone (często przez proli) z myślą o uzyskaniu czy uzupełnieniu dochodów przeznaczonych na bieżące utrzymanie; typowe przykłady lumpen-rentierowania to kupowanie kwadratów z przeznaczeniem na wynajem czy ciułanie na lokatach/funduszach etc.; w przeciwieństwie do regularnych rentierów, negatywne zwroty z lumpen-rentierstwa w dłuższej perspektywie są raczej regułą, aniżeli wyjątkiem.
mizesologia Skrajna odmiana leseferyzmu, którą charakteryzuje nieskrywana nienawiść do kolektywizmu (w tym deklaratywnie zaciekła niechęć do gubmintu), bałwochwalcza afirmacja przedsiębiorczości (w tym zwłaszcza lumpen-przedsiębiorczości), bezkompromisowy socjal-darwinizm i żarliwe przywiązanie do cząsteczkowej teorii pieniądza; w przybliżeniu: chodzi o wyznawców tzw. szkoły austriackiej w ekonomii, zwłaszcza orędowników jej sprymityzowanej wersji.
monetaryści Zwolennicy cząsteczkowej/ilościowej/zasobowej teorii pieniądza.
neoliberalizm tu krótko: „bezwład rad (czyli niemoc organów obieranych „demokratycznie) + rezerwowa armia bezrobotnych”; bardziej dokładnie: system społeczno-polityczno-gospodarczy zalecany przez tzw. Konsensus Waszyngtoński (pierwotnie przeznaczony dla krajów-celów szoko-doktrynowania, z czasem przyjęty jako globalny wzorzec memetyki zorientowanej na „naukową” ochronę interesów Posiadaczy).
Neoliberalny Kolektyw Myślowy [NKM] Hipotetyczny byt, który zajmuje się świadomą masową dezinformacją poprzez zaprzęgnięcie do celów promocji interesów Posiadaczy całej ekonomii burżuazyjnej głównego nurtu; inaczej: wg hipotezy NKM ekonomia neoklasyczna w ogóle nie ma celu wyjaśniania zjawisk gospodarczych, a jedynie budowę memetycznego wirtualnego świata-zasłony, która ma „naukowo” uzasadniać/usprawiedliwiać frirajderstwo na globalną skalę.
niewolnictwo praco-najemne (płacowe) Przymus ekonomiczny, w wyniku którego następuje generacja podaży prolo-godzin na potrzeby procesów ekstrakcji wartości dodatkowej przez kaptalistów (wyzyskobrania), które odbywają się w czasie wykonywania pracy najemnej
oportuniści neoklasyczni Ekonomiści/politycy, którzy – będąc memetycznie osadzeni/uwięzieni w ramach wyznaczonych przez naukę upadłą – próbują zdobyć popularność przez pozycjonowanie się w roli opozycji anty-leseferystycznej; przykłady: Kołodko, Krugman.
pekab Produkt Krajowy Brutto czyli powszechnie stosowany miernik dobrobytu (gdzie Δpekabu jest miernikiem postępu).
podaż prolo-godzin Agregat czasu, który prole są skłonne przeznaczyć na czynności wyzysko-dawania (wykonywania pracy najemnej)
Posiadacz Kapitalista/żongler aktywami finansowymi, który samodzielnie bądź jako członek grupy jemu/jej podobnych, posiada instrumenty (np. obietnice praco-rozdawania) do hakowania systemu 1 obywatel = 1 głos.
Posiadacz Globalny Posiadacz, który może hakować system 1 obywatel = 1 głos na terytorium więcej niż 1 kraju (a może więcej niż 10-ciu? wymaga doprecyzowania).
praco-dawanie Praca wykonywana w nieopłaconym przez wyzyskobiorcę czasie wykonywania pracy najemnej; odpowiednik marksistowskiego konceptu ekstrakcji wartości dodatkowej (inaczej: praca dłuższa niż ta społecznie niezbędna) (nie mylić z praco-rozdawaniem, co w nomenklaturze PE jest określeniem wyzyskobrania o nieco ironicznym zabarwieniu)
praco-rozdawacz Nieco złośliwe autorskie określenie PE dla wyzyskobiorcy, czyli podmiotu, który leseferystyczna propaganda określa mianem ‚pracodawca’
praktyczny leseferysta Mniej-więcej neoliberał; polityk lub funkcjonariusz instytucji obdarzonych decyzyjnością, kierujący się pragmatycznie zasadami leseferyzmu; pragmatycznie, tzn. w taki sposób, aby np. śruba socjal-darwinizmu nie była dokręcona zbyt mocno; celem neoliberała jest maksymalizacja podaży prolo-godzin przy jednoczesnym zapobieganiu wylewaniu się klimatów dickensowskich na ulice; (za wyjątkiem sytuacji, kiedy mocniejsze dokręcenie takiej śruby JEST w danych warunkach pragmatyczne – np. dociśnięcie proli w Grecji jest pragmatycznie uzasadnione: raz – w charakterze przestrogi dla innych krajów euro-zony, w których lokalna socjal-demokracja mogłaby zechcieć spróbować „podskoczyć” euro-sado-monetarystom; dwa: Grecja wydaje się być takim mini-poligonem, gdzie neoliberałowie przeprowadzają testy wytrzymałości materiału, tj. jak daleko można posunąć granice prolo-dociskania w kraju pozbawionym suwerenności monetarnej).
prole Członkowie circa 8-9-ciu dolnych decyli dochodowych/majątkowych, którzy pozostają (albo pozostawali do czasu osiągnięcia wieku emerytalnego) pod ekonomicznym przymusem świadczenia pracy najemnej (lub form pokrewnych jak pseudo-samozatrudnienie) (+także członkowi rodziny, pozostający na utrzymaniu takich płaco-najemników); inaczej: ~klasa pracująca (pozostaje kwestia, czy do proli należałoby zaliczyć małorolnych czy drobne rzemiosło? – na logikę tak – utrzymują się z pracy własnych rąk/głów, ale to nieco psuje „elegancję” definicji, która za podstawę przyjmuje zależność ekonomiczną od uczestnictwa w niewolnictwie praco-najemnym; inna sprawa, że rzemiosło i małorolni to grupy będące z reguły ostoją kultu śfiętej własności prywatnej, co skrzętnie wykorzystywane jest przez siły leseferystyczne w poszerzaniu koalicji ds. zwalczania przejawów kolektywizmu)
prolo-czas Czas z życia prola (por. „prolo-godziny”).
randroidy Psychopaci, którym  życiową satysfakcję zapewnia głównie fakt ich własnej relatywnie lepszej sytuacji dochodowo-majątkowej, odczytując jednocześnie taki korzystny dla nich obrót ekono-rzeczy jako znak, potwierdzający nadzwyczajną jakość swojej własnej persony; w tym paradygmacie im bardziej powszechna i dotkliwa jest pauperyzacja prolo-dołów tym większa satysfakcja randroida; większość randroidów jest (naturalnie) wyznawcami mizesologii. (Zanaczmy: to jest nasza (nad)interpretacja terminu; w innych „randroid” to po prostu wyznawca dżonogaltyzmu/zaawansowany prymitywista mizesologiczny).
realiści wolnorynkowi Wyznawcy odłamów burżuazyjnej nauki o ekonomii, które uwzględniają kredytową (falową) naturę pieniądza, kontestują koncept naturalnej równowagi w gospodarce kapitalistycznej czy totem racjonalnego homogenicznego agenta; (np. post-keynesiści, MMT-erzy).
rentierzy (rentierstwo) Agenci, którzy „zawodowo” (i na skalę wykraczającą poza ich potrzeby życiowe, najczęściej w sposób znaczny) starają się wypełnić algorytm M(t2) > M(t1), angażując się w działania bezproduktywne (nie prowadzące do powiększenia stanu bogactwa realnego), czerpiąc dochody z już istniejącego bogactwa czy aktywów finansowych; typowy przykład klasy próżniaczej.
sado-monetaryzm Polityka czy trend leseferystycznej myśli zmierzające do pogłębiania socjal-darwinizmu za pomocą zniewolenia populacji memetyką monetarystyczną (np. memetyką państwa jako gigantycznego gospodarstwa domowego, brako-pieniądzowości etc.).
socjal-darwinizm Część doktryny fundamentalizmu leseferystycznego, która podkreśla potrzebę zachowania wiary w działanie Wielkiego Kalkulatora Rynkowego w każdych warunkach, a już szczególnie w warunkach, kiedy ma miejsce masowa prolo-pauperyzacja; przejawy naruszenia tej wiary nazywane są „socjalem”.
socjalizm (hasło wymaga dopracowania) Model angażowania i dystrybucji zasobów, w którym algorytm M(t2) > M(t1) nie jest dominujący, oraz w którym dąży się (na poważnie) do zatarcia podziału ‚organizatorzy-vs.-realizatorzy produkcji’ .
superfluous jobs Nadmiarowa/zbędna praca najemna, której wykonywanie nie przyczynia się do zwiększenia dostępności potrzebnych dóbr/usług (bądź przyczynia się do jej zmniejszenia); przykłady: telemolestowacz, makler, przedstawiciel handlowy [Rep], stylista cziłała, ale także żołnierz, policjant, polityk, biurokrata, biurwa.
tajloryzm Nauka o sposobach maksymalizacji alienacji prola od procesów produkcji przez sprowadzenie go/jej do roli kółko-zębatego bio-automatona.
teoria funduszy pożyczkowych (ang. teoria loanable funds) Pogląd, że kredyty biorą się z depozytów.
UBI (także BIG) Powszechny dochód bezwarunkowy; świadczenie monetarne wypłacane regularnie i niedyskryminacyjnie każdemu obywatelowi.
Wielki Kalkulator Rynkowy [WKR] Spontanicznie organizujący się w sprzyjających warunkach bio-komputer, zajmujący się  wyliczaniem właściwej wartości wymiany (tzw. cen rynkowych), któremu potężną moc obliczeniową dostarczają miliony czy miliardy niezależnych, a mimo to działających w szczególnej synergii racjonalnych bio-agentów, kalkulujących nieustannie swoje korzyści krańcowe w nieograniczonej perspektywie czasowej i zawsze podejmujących swoje działania w zgodzie z tymi zimnymi kalkulacjami.
Wielki Lesefer Taka nasza autorska alegoria „mocy/zasad/niewidzialnej ręki wolnego rynku”, które to atrybuty w narracji leseferystów są prezentowane jako jeden z żywiołów/praw natury (grawitacja wolnorynkowa).
Wielkie Neo-klasyczne Nieporozumienie Zgodnie z hipotezą WN-KN, ekonomia burżuazyjna głównego nurtu stała się nauką upadłą i całkowicie oderwaną od realiów ekono-życia na skutek nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, w którym fałszywe memy zaczęły się masowo reprodukować m.in. za sprawą przyjętego modelu akademickiego, gdzie 90%+ prac to książki o innych książkach, czy też pod presją nadania wszystkim naukom powagi w drodze „fizykalizacji”/”umatematycznienia”.
Wróżka Zaufaniuszka Magiczna wróżka, która sprawia, że dociśnięcie proli i zdławienie pekabu przyciąga inwestorów jak magnes.
wyzysko-dawanie Wykonywanie pracy najemnej (uczestnictwo w niewolnictwie praco-najemnym).
złotowiekowcy Ekono-sekta, wierząca w możliwość przywrócenia zmartwych tzw. złotego wieku kapitalizmu, który miał miejsce w l. 1950-60-tych, kiedy bezrobocie utrzymywało się na minimalnych poziomach, a wzrost wynagrodzeń podążał za ścieżką wzrostu produktywności.
złotożukowcy Podzbiór cząsteczkowców pieniądzowych (czyli wyznawców cząsteczkowej teorii pieniądza), którzy za jedyny prawdziwy pieniądz uznają złoto (Au) (lub udają, że uznają – po to np., aby za pomocą błyszczącej materii olśnić i zwabić drobnych jelonków-spekulantów do swoich złotych funduszy).
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s